Promoveren aan de Radboud Universiteit Nijmegen

Afgelopen maand mocht ik een promotie vastleggen aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Daisy mocht gaan promoveren aan de Radboud Universiteit in Nijmegen.

Voor wie er nog nooit bij is geweest: een promotie is een bijzonder academisch moment. Na jaren van onderzoek, schrijven, twijfelen en doorzetten verdedigt een promovendus zijn of haar proefschrift en mag zich daarna officieel doctor noemen. Het is een ceremonie vol traditie, toga’s en vaste rituelen, maar vooral ook een moment waarin jaren werk samenkomen.

Deze promotie was extra bijzonder, omdat Daisy haar onderzoek verdedigde, en dat deed ze met zichtbaar passie en overtuiging. Haar onderwerp was niet alleen wetenschappelijk interessant, maar raakte ook aan het echte leven. En juist dat maakte deze middag zo bijzonder.

Tijdens de verdediging werd er gelachen. Om scherpe vragen met een knipoog, om ontspannen momenten tussen de spanning door. Maar er vloeiden ook tranen in de zaal. Daisy’s onderzoek had namelijk raakvlakken met een ziekte waaraan de vader van een oud-studiegenoot was overleden. Dat gaf haar verhaal een diepere lading. Het onderzoek was niet alleen theoretisch, maar ook iets wat mensen persoonlijk raakte. Dit was niet zomaar een academische mijlpaal, maar een moment van erkenning, verwerking en betekenis. Een bewijs dat wetenschap en menselijkheid hand in hand kunnen gaan.

De promotie van Daisy was er één met een lach en een traan. En misschien zijn dat wel de mooiste: momenten waarop kennis, emotie en verbinding samenkomen.

Precies dát maakt promoveren zo bijzonder, en waarom het een eer is om erbij te mogen zijn.

Promoveren aan de Radboud Universiteit Nijmegen